Ο γάιδαρον γράμματα μαθάν

Σην πατρίδαν, ο Βεζύρης του Σουλτάνου έξεν για τον Κωστίκα ότι εν έξυπνος άνθρωπος. Εκάλεσεν ατόν σο γραφείον’ατ και αφού εγροίκσεν ότι πράγματι εν έξυπνος, ελογάριαζεν πώς να καταφέρ και να καθαρίσε τον. Κάποια στιγμή, λέει ατόν: Κωστίκα έχω έναν γάϊδαρο, εσύ θα επορείς να μαθής’ατόν γράμματα; Ατό είπεν για να περιπαίζ’τον. Ε, είπε ο Κωστίκας, μπορώ να μαθάν’ατόν γράμματα. Και πόσον καιρό θέλτς’ για να μαθής’ατόν; Εξέρτς αφέντην, ατό εν πολλά δύσκολον, ένας άνθρωπος θέλ έξι-εφτά χρόνε, να τελειών το δημοτικό σχολείο. Ε, ατό η δουλεία (δηλ να μαθάν ο γάϊδαρον γράμματα), να μη θέλ δέκα χρόνε;

Ο Βεζύρτς του λέει εντάξει (ο Κωστίκας ερούξεν σην παγίδαν ντο έστησεν ατόν, θα ευρίσκω ευκαιρίαν και θα καθαρίζ’ατόν). Ρωτά τον Κωστίκα: και για τον κόπο’ς ντό θα δίγω σε; Ο Κωστίκας για να μη συμφωνά ο Βεζύρης είπε ατόν: θα δίς’με 1000 λίρας χρυσά. Ο Βεζύρης είπε ατόν εντάξει, αλλά άμα κι μαθής’ατόν γράμματα, θα παίρω το κιφάλ’ς. Ο Κωστίκας έξυσεν το κιφάλν’ατ και είπεν κ’ εκείνος: εντάξει. Επήρεν τα λίρας και εφόρτωσεν ατά σον γάϊδαρον. Έφυεν α σό σαράϊ, εκάλκεψεν τον γάιδαρον και επήεν σο χωρίον’ατ.

pontiakaanekdota_skitso024

Όταν έφθασε την άλλη μέρα, εκάλεσεν όλο το χωρίον σο σπίτν’ατ και ερχίνεσαν να τρώνε και να πίνε αλλά όλ’οι χωριανοί στεναχωρεμέν έσαν γιατί μαζί ατούν ο Κωστίκας εσέγκεν το κεφάλν’ατ σο ντορμπάν, ο γάϊδαρον γράμματα μαθάν; Ο Κωστίκας μόνον έτον χαρούμενος. Λέει και το λυριτζήν να παίζ για να χορεύνε. Α, είπεν ο φίλος’ατ ο Γιωρίκας, αυούτος επαλαλώθεν και ερχίνεσεν να κλαίει ο καημένον πώς θα χάν τον φίλον’ατ, το ίδιο και οι άλλ’.

Μόλις είδεν’ατς ο Κωστίκας λέει: γιατί κλαίτε και κι χορεύετε; Ε, κε βάσταξαν άλλο και λένε ατόν: εσύ επαλαλώθες, ο γάιδαρον γράμματα μαθάν; Θα παίρ ο Βεζύρης το κιφάλτ’ς! Και για τ’ατό κλαίτε; Λέει ο Κωστίκας: βρε χορέψτε σα δέκα χρόνε, που έχω καιρό να δίγ’ατόν λογαριασμόν ή ο Βεζύρς θα αλλάζ ή ο γάϊδαρος θα ψοφά.

Advertisements

Αναλημένα είναι;

Σην πατρίδαν σε έναν χωρίο, έτον ένας τεμπέλτς, όσο εζήνεν η μάνα και ο πατέρας’ατ πρόβλημα κ’έτον. Εκείνοι ντο να εποίναν οι καϊμέν, παιδίν’τουν έτον, εφαΐζν’ατόν. Αμά όταν επέθαναν εκείνοι, οι χωριανοί’ατ εβαρέθαν ατόν και έναν ημέραν είπαν σον ποπά τη χωρί: ποπά, αούτον τον τεμπέλ θα πάμε και θάφτουμ’ατόν για να γλυτώνουμε ας ατόν. Βρε παιδία ντό λέτε, αμαρτία εν, έλεγε ο ποπάς και επαρακάλνε να φαΐσν’ατόν. Ο ίδιον ο ποπάς πα, πολλάς φοράς εφάισνεν’ατόν.

Αμά, ολ εβαρέθαν’ατόν και έναν ημέραν πριν το ηλιοβασίλεμα, εμαζεύταν και δέκα νομάτ επήραν τον ποπάν με το ζόρ σχεδόν και είπαν τον: αϊντε πάμε να θάφτουμ’ατόν, ειδεμή παίρουμ’ατόν και πάμε εμείς χωρίς εσέν. Τουρκοκρατία έτονε ποίος θα επαίρνεν χαμπάρ; Εσκώθεν ο ποπάς και πάει μαζί’ τουν. Επήραν τον τεμπέλ, έβαλαν ατόν σε έναν κάσα, εμπροστά ψάλ ο ποπάς και από πίσ’ κουβαλούνε τον τεμπέλ. Εκεινού η λαλία ξάϊ κι βγαίν, εκουβάλν’ ατόν, ντο άλλο εθέλνε.

Σο δρόμον πρίν εφτάνε σα μνήματα, εγύριζεν ένας χωριανός’ατούν α σο χωράφ, και ρωτάει: ντο έντον παιδία, ποίος επέθανεν; Λένε ατόν: Ε, να κανείς κ’επέθανεν, αούτον τον τεμπέλ θα πάμε θάφτουμε. Ο τεμπέλς πα από απές σην κάσαν ένοιξεν ολίγον το μάτε’τ και τερεί ντο θα εφτάνε. Ο χωριανός πα  λέει: ρε, παιδία αδαπές σο καλάθ επερρίσεψαν ολίγα παξιμάδε, ας δίγομ’ατά και τρώει ατά και μη πάτε και θάφτε’τον. Ε, είπαν και εκοντοστάθαν όλ’ μαζί. Ο τεμπέλτς που έξεν όλα ατά, ρωτά τον χωριανόν: αναλημένα (μουσκεμένα) είναι; Όχι, είπε ο χωριανόν. Ατότε είπε ο τεμπέλτς, ψάλων ποπά, ψάλων!

pontiakaanekdota_skitso023

Ο αχουλούν

Σην πατρίδαν, σε κάθε χωρίον σον Πόντον είχαν και τον αχουλούν (μυαλομένο) τη χωρί, που εσυμβουλεύκουνταν σε κάθε πρόβλημα  που επαρουσιάσκουντα σο χωρίο. Σε κάποιο απομακρυσμένο χωρίο, έναν ημέραν ένα βούδ εσένγκεν το κεφάλν’ατ σε ένα ξεσκέπαστο κιούπ που είσχεν απές κριθάρ και όπως εκατήβεν το κριθάρ, εσέγκεν και τα κέρατά απές σο πιθάρ. Αφού εχόρτασεν έσκυβσεν το κιφάλ το βόδ μαζί με το πιθάρ, εράεψεν ο νοικοκύρης να παίρ το πιθάρ, αδύνατον κι μπόρεσεν. Εφώναξεν τη γειτονάδες να βοηθούνε’τον αλλά κι μπόρεσαν ν’εβγάλνε το πιθάρ.

Α τότες ένας είπε, ας κουϊζουμε τον Μουχτάρ (πρόεδρος) τη χωρί, ίσως εκείνος εμπορεί και βγάλ το πιθάρ. Πράγματι έρθεν και ο πρόεδρον και είδε πως έχουν τα πράγματα. Είπε: φέρτε ένα σχοινί και δέστε τα ποδάρε τη βουδί και ξαπλώστε το. Πράγματι εξάπλωσαν το βούδ, αλλά το κιφάλ κι βγαίν. Κόψτε το κιφάλ είπε, έκοψαν το κιφάλ και ερούξεν το κιφάλ απές σο πιθάρ. Ατώρα; ερώτησεν ο νοικοκύρτς και ο πρόεδρον είπε: ατώρα τσακώστε το πιθάρ.

pontiakaanekdota_skitso022

Ο Αγριοχάμπαρον

Σην πατρίδαν πολλοί επέναν σην ξενητίαν να καζανεύεν παράδες. Απ’έναν χωρίον της Τραπεζούντας επήγεν και ο Νικόλας σο Βατούμ και εφέκεν οπίς σο χωρίον τη μάναν’ατ και τον κύρν’ατ. Α τότε, νε τηλέφωνα είχεν και γράμματα τον χρόνον έναν αν επέπεν και έρτον, έτον ζήτημα. Έναν ημέρα Κερεκήν, σην πλατεία που εμαζεύκουσαν όλ’οι Έλληνες να λέει ο καθένας τα προβλήματα και να μαθάνε και νέα α σόν Πόντον, ελέπ ο Νικόλας από μακράν τον Χαράλαμπον τον αγριοχάμπαρον. Όλ’σο χωρίον μόνον όταν εκαλάτσευαν μαζίν’ατ έλεγαν το όνομά’τ “Χαράλαμπε”. Έλεγαν ατόν αγριοχάμπαρον, επειδή όλο άγρια χαμπάρε έλεγεν.

Ο Νικόλας πολλά καιρόν γράμμα κ’επήρεν και θέλ να μαθάν για την μάναν’ατ και για τον κύρν’ατ αλλά φοβάται κιόλας, για λέει ατόν κανέναν άγριο χαμπάρ. Εποίκεν πως κ’είδεν ατόν. Μετά, ενούντζεν, θα πάω και ευρίκατο’τον και σιγά σιγά κατ’ θα μαθάνω για την μάνα’μ και για τον κύρη’μ. Έτρεξεν ολίγον και επρόλαβεν τον αγριοχάμπαρον, εντόκεν σ’ωμίν’ατ και λέει ατόν: Χαράλαμπε καλωσόρισες, έλα ας πίνουμεν κανέναν καφέ αδακά σο καφενείον. Εκάτσαν σο καφενείο και επαρήγγειλε ο Νικόλας δύο καφέδες.

Ο Νικόλας νουνίζ πώς ν’αρχινά, ρωτά: πότε έρθες Χαράλαμπε; Οψέ, είπεν. Α καλά, ελογάριασε ο Νικόλας, θα μαθάνω φρέσκα νέα. Μετά σιγά-σιγά ρωτά τον: Χαράλαμπε τα κοσάρας εμούν ντε φτάνε; Έφαεν ατά ο αλεπών. Ο σκύλον’μουν πού έτον; Ο σκύλος εφουρκίεν, είπε ξερά ο αγριοχάπαρον. Ο Νικόλας κ’ βάσταξεν και λέει ατόν, ρε Χαράλαμπε σο χωρίον νε ποτάμε και νε γκιόλε έχουμε (ορεινό χωριό έτον) πώς εφουρκίεν ο σκύλον μουν; Είπε ο αγριοχάμπαρος: σήτε έτρωεν α σο λες το ψοφίμι τι γαιδουρίς’ουν, έναν στούδ επέμνεν ση γούλαν΄τ και εφουρκίεν. Α, είπεν ο Νικόλας, εψόφισεν ο γάϊδαρον μουν και ντό είσχεν; Πάλι ας λέγω σε, είπεν ο αγριοχάμπαρον, σήτε εκουβάλνεν πέτρας να χτίζνε τη κυρούς το ταφήν, ίδρωσεν και εκρύωσεν και εψόφησεν. Ωι! να ιλί εμέν, είπεν ο Νικόλας, επέθανεν ο κύρη’μ και πότε επέθανε; Δέκα πέντε ημέρας ύστερα α ση μάνα’ς. Ο Νικόλας επίασεν το κεφάλν’ατ να μη φεύ α σή θέσιν’ατ, και λέει: ωχ! να ιλί εμέν, έκλεισεν το σπίτι’μ και κλαίει. Μη κλαίς, λέει ατόν ο αγριοχάπαρον, το σπίτι’ς ανοιχτόν εν. Και πως είναι ανοιχτό; Ρωτά ο Νικόλας. Ε να, ο συγχωρεμένον ο πατέρα’ς πριν ποθάν, εχρώστανεν σον μπακάλ κάμποσα παράδες και επήεν ο μπακάλ και επειδή τηδέν κ’έβρεν να παίρ, εξήλωσεν τα πόρτας και τα παράθυρα και πήρεν ατά, α έτς πα ξάι μη στεναχωρεύς, το σπίτι’ς ανοιχτό εν.

pontiakaanekdota_skitso021a

Κολοκυθί σπόρον κ’έχουμε

Σην πατρίδαν το 1923 σην Τραπεζούντα, εμαζεύτε πολλά κόσμος σο λιμάν που εθέλναν να έρχουνταν σην Ελλάδα. Ο ένας απάν σον άλλον έσαν, όσοι έμπαιναν σο καράβε. Ο Κωστίκας πα με την γαρήν’ατ την Παλάσαν, ασά χωρία της Ματζούκας εκατήβαν. Σην Τραπεζούντα, η γαρήν’ατ παίρν λίγα πράγματα σε έναν μποχτσιάν και ο Κωστίκας επήρεν σο ένα σχέρν’ατ το μωρόν και σο άλλο έναν κολοκύθ καστανίτσαν (πολλά εγάπανε τα κολοκύθε).

Κάποτε έρθεν και η σειρά τουν να εμπαίνε σο καράβ. Εμπροστά α σο καράβ, έσαν πέντε-έξ τσανταρμάδες Τούρκ και κ’εφήναν κανέναν να περάν χωρίς έλεγχο και μάλιστα να μη παίρνε μαζί ατούν δύο πράγματα. Η γαρήν’ατ είσχεν έναν μπαγάζ. Αφού ετέρεσαν να μην έσχε τίποτας απές, λίρας ή παράδες ή όπλα (ότι εβρίσκαν επαίρν’ατά) εφέκα’τέν να περάν. Λέει τον Κωστίκα, ο τσανταρμάς: είπαμε έναν πράγμα μόνον θα παίρντς μαζί’ς. Ο Κωστίκας ετέρεσεν την Παλάσαν και λέει: γαρή, μωρί σπόρον έχουμε, κολοκυθί σπόρον κ’ έχουμε και σύρ το μωρόν ση θάλασσαν.

pontiakaanekdota_skitso021

 

Ο Κωστίκας σην Γερμανίαν

Ο Κωστίκας επήεν σην Γερμανίαν να ελέπ τον αδελφόν’ατ. Εκάτσεν έναν μήνα, όταν εγύρτσεν οπίς, εκαλωσορίσαν ατόν. Όλ’ έρθαν σο καλωσόρισμαν και ο Γιωρίκας, αφού ερώτσεν ατόν πώς επέρασεν, ερώτησεν ατόν πώς εσυννεούντον με τα Γερμανικά.

Α! είπε ο Κωστίκας, εύκολα είναι τα Γερμανικά. «Για» λένε το ναι και «νάιν» το όχι. Ρωτά ο Γιωρίκας: το νερόν πώς λέν’α; «Βάσα». Το ψωμίν; «Μπρότ» Και άμα θέλτς έναν να λές ατόν, έλα αδά; «Κάμ χίαρ». Και άμα θέλτς να λές ατόν, δέυ α κεί απέναντι; Χαρά σο δύσκολόν ντε ερώτησες, πάω εκεί απέναντι και λέγ’ατόν «κάμ χίαρ».

pontiakaanekdota_skitso019

Ο πάπον ψηλός έτον

Ένας Πόντιος, ένας Ηπειρώτης και ένας Πελοποννήσιος, εβρέθαν σον στρατόν και άρχισαν σιγά σιγά να γνωρίουνταν. Ο Ηπειρώτης έλεγεν για τα Γιάννενα που είναι όμορφα, για τη λίμνη, για το σπήλαιο και πολλά άλλα αξιοθέατα, το ίδιο και ο Πελοποννήσιος. Ο Πόντιον ντο να λέει για την Ξάνθη, εκτός α σά ξακουστά καπνά, τηδέν άλλο κ’έχ. Κάποια στιγμή ο Ηπειρώτης λέει: ο πάππον μου έτον ψηλός σαν κυπαρίσσι. Ο Πελοποννήσιος σαν πιο έξυπνος λέει: α! αυτός δεν ήταν ψηλός, ο δικός μου ο πάππον όταν σήκωνε το χέρι του ψηλά, έπιανε τα σύννεφα. Ο Ηπειρώτης επέμνε με το στόμα ανοικτό. Ο Πόντιον ρωτά τον Πελοποννήσιον: τα σύννεφα που έπιανε ο παππούς σου μαλακά έσαν; Ο Πελοποννήσιος ετέρεσεν ατόν και λέει: φυσικά μαλακά έσαν. Α! είπε ο Πόντιον, τη πάππος’ιμ τα κάκαλα έσαν!

pontiakaanekdota_skitso018